Акрамя ўтапічнасці сваіх ідэй і малалікасьці “ліцьвіны” яшчэ і вельмі стракаты ідэалягічна і не маюць адзінства поглядаў па многіх пытаньнях, апрача аднаго: перайменаваньня ўсіх беларусаў у ліцьвінаў, Беларусі ў Літву, г.зн. сябе і беларусаў яны лічаць адной нацыяй, адным этнасам. Апош-няе зьяўляецца слушным і ў дачыненьні да “крывічаў”.

Грунтоўна іншай бачыцца спроба чарговае невялікае групы заявіць аб сабе як аб ліцьвінах, каторыя ўважаюць беларусаў за асобны этнас, адрозны ад новага ліцьвінскага этнаса. Такім чынам, яны, як бы, пераходзяць у іншую плоскасьць стасункаў зь беларусамі: вы – беларусы, мы – ліцьвіны. Нягледзячы на скрайнюю малалікасьць, яны атрымліваюць магчымасьць весьці палеміку і прасоўваць свае нацыянальныя каштоўнасьці на межэтнічным узроўні, як, прыкладам, палякі, расейцы ці татары, якія пражываюць у Беларусі. Прэцэдэент быў – узгадайце раскрутку “яцьвягаў” славэтным Шэлеговічам. Нягледзячы на цьмяныя і няясныя мэты, якія перасьледавала гэта раскрутка, вынік ашаламляльны – за год-два работы дзесяткі тысяч людзей былі гатовыя называцца яцьвягамі.

Не зважаючы на вышэпамянёныя нядрэнныя магчымыя пэрспэктывы, “новыя” ліцьвіны, па-куль яшчэ, вядома ж, застаюцца на ўзроўні сэкты, і толькі з выпрацоўкай выразных нацыянальных асаблівасьцяў яны могуць разьвіцца ў тое, чым сябе называюць – этнас, нацыю. Усё будзе залежыць, як гэта ні банальна, ад фінансавых магчымасьцяў і пошука хаўрусьнікаў, каторыя іх бы падтрымалі, сярод уплывовых нацый і дзяржаў. На гэту ролю яны абралі Польшчу, што не толькі прагматычна, але і адпавядае іх ідэалягічным і культурным памкненьням, традыцыям, а таксама, гістарычным сувязям паміж Польшчай і цяперашняй Заходняй Беларусяй.